Zdjęcia z Konferencji nt. Ekonomii Społecznej

"Michnikowszczyzna - zapis choroby"

Rozpocząłem dziś lekturę „Michnikowszczyzna – zapis choroby” autorstwa Rafała Ziemkiewicza. Czytam tę książkę drugi raz. Chciałbym gorąco polecić ją  wszystkim. Otwiera ona oczy na wiele spraw związanych z „Gazetą Wyborczą”, jej Redaktorem Naczelnym oraz Czytelnikami. 

PS Właśnie w programie informacyjnym TVP Łódź powiedzieli – usłyszałem to przez ścianę – że prawdopodobnie co 10-ta osoba na świecie jest dyslektykiem.

Mężczyźni łatwiej wchłaniają myśli kobiece...

"Mężczyźni łatwiej wchłaniają myśli kobiece, niż męskie – kobiety łatwiej męskie! Mężczyźni dają się łatwiej opanować kobietom – kobiety mężczyznom. Jeżeli mężczyzna, który swą wolę skierował na pewien cel, spędza swe wolne chwile z kobietą, która się wcale lub bardzo mało interesuje jego planami i celem, i jeżeli przyzwyczaił się do niej i będzie często wysyłał jej swe myśli, utraci dużo energii, która wyszłaby na dobre jego celowi. Chwilami niespodziewanie zabraknie mu odwagi, nie będzie w stanie posuwać naprzód swego dzieła lub też zobojętnieje mu sam cel. Zabraknie tego cichego, nieprzerwanego prądu entuzjazmu, który zawsze nieomylnie przynosi wypełnienie. Cóż się więc stało? Otóż wchłonął on w siebie coś z ducha tej kobiety, przyjął od niej obojętność względem swego zadania. Stał się jej częścią, poddał się jej wpływowi, wpadł w jej mesmeryzujący prąd, nawet bez swej wiedzy, bez woli! Jeżeli kobieta ta jest powabną i czarującą, wówczas wprost upada w jej towarzystwie, mężczyzna opanowany jest zupełnie przez jej urok i niewiele się troszczy, czy ona podziela jego najgłębszą wolę, czy nie. Chwilowe przykre rozczarowanie, gdy wyłonią się przeciwieństwa, zostaje prędko stłumione. Silniejszy, bardziej podniosły duch kobiecy, jeżeli uwikła się w los niższego od siebie mężczyzny, będzie cierpiał w podobny sposób. Często, zanim się urok jeszcze nie rozwieje, bywa zawarte prawne małżeństwo i wtedy następuje stosunek, który z prawdziwym małżeństwem nie ma nic wspólnego. Lecz mężczyzna lub kobieta, jeżeli prawdziwie i żywo tkwią wszystkimi korzeniami w nieskończonej świadomości, nie zbłądzą nigdy w tym wypadku! Niewidzialna moc ich strzeże!"

Prentice Mulford

"KONSTANS" na Targach Ekonomii Społecznej

Wizytówki "KONSTANS"

Z Krzyśkiem z La Granda

Ela - "KONSTANS"

Materiały promocyjne "KONSTANS"

Wizytówki 2

Po co się studiuje

Dziś pani redaktor mówiła w radio (nieważne jakim), że zadzwonił do niej słuchacz, który stwierdził, że w Polsce nie warto studiować, bo i tak po skończonych studiach pracuje się za minimalne wynagrodzenie. Kiedy słuchałem tych słów, powrócił mi w głowie temat, który już nieraz wałkowałem. Mianowicie, i tu zadam pytanie: czy studiujemy tylko po to, by znaleźć po studiach dobrze płatną pracę? Wiem, że czasy nie są łatwe. Kilka lat temu wykształcenie to było coś. Miałeś magistra – byłeś kimś. Doktorat zdobywali tylko ludzie wybitni. Myślę, że ta bardzo stara matura – jeszcze za czasów, kiedy zdawał ją mój tata – znaczyła o wiele więcej niż dzisiejszy, najnowszy magister – przynajmniej na niektórych kierunkach

Ale wracając do mojego pytania. Uważam, że studiujemy po coś więcej. Idąc na studia, nie myślałem tylko o tym gdzie i za jaką pensję po zdaniu magistra będę pracował. Chciałem przede wszystkim – i chcę nadal – zdobyć wykształcenie. Nauczyć się czegoś nowego, poszerzyć swoją wiedzę. Dziś także studiuję mając te priorytety. Mam licencjat z resocjalizacji, lecz nie szukam pracy w zawodzie. Czuję, że to nie do końca mój kierunek. Poza tym wydaje mi się, że w Polsce mamy już wystarczającą ilość pseudo-pedagogów, którzy ewidentnie minęli się z powołaniem. Oni są właśnie brzydkim skutkiem czysto materialnego podejścia do studiów. Żywię głęboką nadzieję, że doczekam się czasów, kiedy studia i nauka znów będą czymś wyjątkowym, a człowiek mówiąc, że jest magistrem, będzie czuł dumę. 

Mądre, piękne i wspaniałe życie nie zdarza się przypadkiem

„Mądre, piękne i wspaniałe życie nie zdarza się przypadkiem. Wynika z wiedzy i zrozumienia. Ludziom nie rozumiejącym zasad mądrego życia wydaje się, że sukces można osiągnąć bez pracy nad sobą, że wystarczy znać odpowiednie sztuczki albo mieć magiczne recepty na powodzenie, sławę i pieniądze, żeby być szczęśliwym. Powtarzają cyniczne stwierdzenia, że pierwszy milion trzeba ukraść, na przykład. Wierzą w magię liczb, gwiazd i ustawienia mebli w pokoju. Mają najrozmaitsze przesądy.”

- Tadeusz Niwiński

Ślub Weroniki (3 zdjęcia)

ja i tata Weroniki, Pan Jacek Bławut - znany polski aktor, operator i reżyser

Od lewej: Łukasz, Przemek, Ewelina, Kamil

Weronika (już nie Bławut) i Piotr Pliszka. Życzenia składa kol. Adam

Jesteśmy z Nimi

"Udostępnij to zdjęcie! Niech nasi Paraolimpijczycy wiedzą, że jesteśmy z nimi!
To ludzie, którym wszystko przychodzi w życiu 100 razy trudniej, dlatego zasługują na szczególny szacunek i doping!

To ludzie, którzy sami muszą sobie załatwiać dresy, sprzęt, bilety lotnicze, wejście do mediów, bo są "małomedialni" i nie chcą ich tak sponsorzy, jak i główne media.

Cała ekipa Pomaderii kibicuje naszym wspaniałym sportowcom na Paraolimpiadzie w Londynie. Nasi zdobywają medale, ale w mediach w kraju o tym cisza...

Relacja z Paraolimpiady na FB na profilu Paralympic Games. Zapraszamy!"

(źródło: pomaderia.pl)

Mój Kodeks Etyki - Napoleon Hill

I. Wierzę w Złotą Zasadę jako podstawę wszelkich zachowań ludzkich, dlatego nigdy nie uczynię innej osobie tego, czego nie chciałbym, aby ta osoba uczyniła mnie, gdybyśmy się zamienili miejscami.

II. Będę uczciwy, nawet w najdrobniejszych szczegółach, we wszystkich moich transakcjach z innymi. Nie tylko dlatego, że pragnę być dla nich fair, ale też z powodu mojego pragnienia, aby wyryć ideę uczciwości w mojej własnej podświadomości, tym sposobem wplatając tę podstawową cechę w mój własny charakter.

III. Będę wybaczał tym, którzy są niesprawiedliwi wobec mnie, nie zastanawiając się, czy zasługują na to czy nie, ponieważ rozumiem prawo, poprzez które wybaczanie innym wzmacnia mój własny charakter i zaciera w podświadomości ślady moich własnych przewinień.

IV. Będę zawsze sprawiedliwy, hojny i fair wobec innych, nawet jeśli wiem, że te czyny przejdą niezauważone i nie zapamiętane, jeśli chodzi o zwykłe rodzaje wynagradzania, ponieważ rozumiem i zamierzam zastosować prawo, z którego pomocą charakter człowieka jest wyłącznie sumą jego czynów i dokonań.

V. Czas, który poświęciłbym na odkrycie i obnażenie słabości i błędów innych, poświęcę z lepszym skutkiem na odkrycie i naprawienie moich własnych.

VI. Nie będę nikogo oczerniać, obojętnie jak bardzo będę przekonany, że tej osobie należy się takie potraktowanie, ponieważ nie pragnę zakorzeniać żadnych destrukcyjnych sugestii we własnej podświadomości.

VII. Rozumiem potęgę Myśli jako otworu wlotowego, który prowadzi z wszechświatowego oceanu życia do mojego umysłu. Dlatego nie będę wypuszczać na ten ocean żadnych destrukcyjnych myśli, ażeby nie zatruły umysłów innych.

VIII. Zwyciężę powszechną ludzką tendencję ku nienawiści, zazdrości, złośliwości, czarnowidztwu, zwątpieniu i strachowi, ponieważ wierzę, że są to nasiona, z których świat zbiera plon w postaci większości swoich kłopotów.

IX. Kiedy umysł mój nie będzie zajęty myślami zmierzającymi ku osiągnięciu mojego określonego celu głównego w życiu, chętnie napełnię go myślami o odwadze, pewności siebie, dobrej woli wobec innych, wierze, uprzejmości, lojalności, umiłowaniu prawdy i sprawiedliwości, ponieważ wierzę, że to są nasiona, z których świat zbiera plony postępowego rozwoju.

X. Rozumiem, że sama pasywna wiara w słuszność filozofii Złotej Zasady nie ma absolutnie żadnej wartości, ani dla mnie, ani dla nikogo innego, dlatego będę czynnie wcielał w życie tę uniwersalną zasadę we wszystkich moich transakcjach z innymi.

XI. Rozumiem prawo, działaniem którego mój charakter rozwija się z moich czynów i myśli. Dlatego będę troskliwie uważał na wszystko, co składa się na jego rozwój.

XII. Rozumiejąc, że trwałe szczęście przychodzi tylko poprzez pomaganie innym w odnalezieniu go, że żaden akt życzliwości nie pozostaje bez nagrody, nawet jeśli nie zostanie ona wypłacona bezpośrednio, zrobię wszystko, co w mojej mocy, ażeby pomagać innym zawsze i wszędzie, kiedy pojawi się taka możliwość.

Jestem Polakiem

Cieszę się, że mówię po Polsku. Jestem dumny z tego, że jestem Polakiem. Dziękuję wszystkim tym, którzy walczyli ze szczerym sercem i oddaniem o wolność naszej Ojczyzny. Mam nadzieję, że doczekam się czasów, kiedy Polska będzie silnym krajem, w którym żyć będą sami szczęśliwi ludzie. 

8-ego września super koncert w Aleksandrowie

Wygrałem wczoraj wejściówkę na świetny koncert, który odbędzie się w Aleksandrowie Łódzkim już 8-ego września, czyli stosunkowo niedługo. Bardzo się cieszę. Dziś rano byłem odebrać swoją nagrodę, którą wręczyły mi miłe Panie z Wydziału Informacji i Promocji Aleksandrowa Łódzkiego. Pozdrawiam z tego miejsca wszystkich, którzy tam pracują. Dziękuję za wejściówkę! A Was, Moi Drodzy, zapraszam na koncert!

Dwa cytaty na dobranoc

Dwa cytaty przed snem. Takie na dobranoc.

„Człowiek uchodzi za takiego, ile jest wart. To, kim jest, wyryte jest na jego twarzy, w jego sylwetce, w jego losach, literami światła, które potrafią odczytać wszyscy oprócz niego samego... Jeśli nie chcesz, aby myślano, że jesteś zdolny zrobić to czy tamto, po prostu nigdy tego nie rób. Człowiek może udawać głupka gdzieś głęboko na pustyni, ale każda drobina piasku będzie patrzeć i obserwować”

Emerson

"Każdy człowiek dba o to, aby jego sąsiad nie oszukiwał go. Ale nadchodzi taki dzień, kiedy zaczyna on dbać o to, aby samemu nie oszukiwać sąsiada. Odtąd wszystko idzie dobrze. Zmienił swój wózek targowy w rydwan słońca"

Hill

Cytat N. Hilla (3)

Oto następny cytat Napoleona Hilla:

„Zapalamy się jak świece, na chwilę. Świecimy przez moment, po czym gaśniemy! Dlaczego nie możemy żyć tak, podczas tego krótkiego pobytu na ziemi, żeby kiedy Wielki Powóz zwany Śmiercią podjedzie i ogłosi, że nasza wizyta na tym padole właśnie się kończy, być gotowymi zwinąć nasze namioty i jak Arabowie na pustyni bez słowa podążyć za tym Powozem w Ciemność i Nieznane, nie czując strachu ani drżenia?”

Choć mamy jeszcze sierpień, nie męczę Was tak bardzo moim postanowieniem, które cały czas jest przeze mnie dotrzymywane. Ale, tak jak mówię, w tej kwestii, od 13 sierpnia, bez zmian. Czyli non stop, bez przerwy – do przodu. 

Cytat N. Hilla (2)

Kolejny świetny cytata Napoleona Hilla:

„Modlitwa zawsze działa, kiedy jest poparta bezwarunkową WIARĄ. Jest to prawda, której nikt nie zaprzeczy, chociaż także jest to prawda, której nikt nie potrafi wyjaśnić. Wiemy tylko, że modlitwa działa, kiedy WIERZYMY, że będzie działać. Modlitwa bez wiary nie jest niczym więcej, jak tylko pustym zbiorem słów”

Cytat N. Hilla

Dzisiejszy dzień zaczynam takim oto cytatem Napoleona Hilla:

‎"Zbyt często popełnia się błąd w wyborze życiowej drogi, podejmując pracę, która wydaje się być najbardziej dochodowa z finansowego punktu widzenia, nie biorąc pod uwagę wrodzonych zdolności. Jeśli same pieniądze dawałyby sukces, to takie działanie byłoby w porządku, ale sukces w swojej najwyższej i najszlachetniejszej formie wymaga spokoju ducha, radości i szczęścia, jakie są udziałem tylko takiego człowieka, który odnajdzie pracę, jaką lubi najbardziej"

Aż prosi się, by zadedykować te słowa wszystkim tym, którym wydaje się, co jest dla mnie najlepsze… 

Polska to piękny kraj

Polska to piękny kraj. Mieszka w nim mnóstwo pozytywnych osób dobrego serca. Spotykam ich na co dzień - w drodze do pracy, z pracy lub gdy załatwiam inne sprawy. Jeżdżę autobusami, busami i tramwajami, które przepełnione są ekstra ludźmi. Nie ma dnia, by ktoś nie uśmiechnął się do mnie przyjaźnie. Jeśli ktoś mówi, że Polska to dziwny kraj ("polskość to nienormalność"), a Polacy to dziwni ludzie - niech ucieka stąd szybko za granicę i nie psuje już tego pięknego Narodu od środka, bo nie służy to niczemu dobremu, a psuje wiele fajnych rzeczy. Pozdrawiam wszystkich Pozytywnych Polaków i wszystkie Uśmiechnięte Polki :-)

- mój status z F.B. z dn. 22.08.2012

Mamo, Przemek nie jest...

Jakiś czas temu syn mojej znajomej – chłopiec niespełna 10 letni, którego bardzo polubiłem, kiedy go tylko poznałem – powiedział swojej mamie piękną rzecz, którą to potem ta mama, moja znajoma, mi przekazała. A szło to mniej więcej tak: „Mamo, Przemek nie jest niepełnosprawny. Przemek tylko nie ma rąk.” Powiem szczerze, że urzekły mnie te słowa. Będę pamiętał je już zawsze.

Zapraszam na Niebieski Płomień: http://niebieski-plomien.blogspot.com/2012/08/mamo-przemek-nie-jest.html

Kosmiczny fallus

Śniło mi się dziś zdjęcie, na którym znajdował się NOL (Niezidentyfikowany Obiekt Latający), czyli UFO (Unidentifidet Flying Object). Zdjęcie owe było czarno-białe. Przedstawiało NOL ciemnego koloru unoszące się bokiem na tle szarego nieba. Nie wiem czemu, ale obrazek wydawał mi się podejrzany. Pomyślałem, że to mistyfikacja.

Nie pomyliłem się. Nie wiem, w jaki sposób to zrobiłem i co to było za zdjęcie, ale udało mi się zajrzeć pod spód UFO. I okazało się, że to nie jest żadne UFO, a telefon komórkowy posiadający wbudowany aparat fotograficzny. Wiem, że specjaliści fachu by się obrazili, zarzucając mi, że to nie jest żaden aparat, a tylko coś, co próbuje robić zdjęcia – ale mniejsza z tym.

Tak że zajrzałem pod spód NOL, który okazało się, że nie jest żadnym NOL, a telefonem komórkowym koloru srebrnego, wpadającego w szary odcień. Zobaczyłem tam także obiektyw od wbudowanego aparatu fotograficznego. I co właściwie z tego wszystkiego wynika?

Ano – nic. Poza tym, że sen był naprawdę ciekawy. Uczyniłem też niechybnie w głowie jego szybką i niezbyt wnikliwą analizę. Jeśli wierzyć niektórym źródłom, to UFO śniło mi się pewnie dlatego, ponieważ kilka dni temu przeczytałem parę artykułów na jego temat. Kiedy oglądałem zdjęcia NOL, większość z nich wydawała się być naciąganymi obrazkami, mało realistycznymi, przypominało raczej mistyfikacje. Też pewnie dlatego sprawdziłem to zdjęcie ze snu i okazało się, że UFO to nie jest żadne UFO. Ani nawet NOL.

Telefon komórkowy, który zobaczyłem, okazał się być bardzo podobnym do tego, który kilka dni temu oglądałem na pewnym zdjęciu znajdującym się właśnie na opakowaniu od tego telefonu. Było to u moich znajomych. Wtedy też, kiedy zobaczyłem z daleka to zdjęcie, dałem się zwieść pozorom. Wydawało mi się, że jest to zupełnie inny telefon, niż był w rzeczywistości. Podobnie jak z tym zdjęciem ze snu, odkryłem swój błąd, dopiero wtedy, kiedy zobaczyłem opakowanie z bliska.

Wiem, że można pod ten sen naciągnąć i podciągnąć wiele rzeczy. Chyba pisał o tym U. Eco. Jeśli weźmiemy jakąś datę np. 08.01.1985 (data moich urodzin) i zaczniemy wyczyniać z jej cyframi przeróżne kombinacje, mnożąc je, dzieląc, dodawać i odejmować – zawsze otrzymamy coś zastanawiającego i trochę tajemniczego.

Nie będę teraz tego czynił, ale próbowałem już takiej ekwilibrystyki cyfrowej w przeszłości. Ostatnim razem było to z datą, a dokładniej z rokiem powstania kaplicy znajdującej się na cmentarzu w Bełdowie. Dodawałem jakieś cyfry z tego roku, potem je odejmowałem i wyszło mi coś ciekawego. Co? – nie pamiętam, ale na pewno nie była to godzina ani dzień mojej śmierci. Chociaż – kto to wie… Powiało trochę grozą? Nie?

To teraz powiem Wam, jak było naprawdę z tym snem. To UFO to freudowski fallus, który po wnikliwym zbadaniu okazało się, że nie jest tam żadnym fallusem UFO (czyli fallusem kosmicznym, niezwykłym), a zwykłym, pospolitym pseudo-aparacikiem, który myśli, że jest super. Hm, tak swoją drogą – ciekawe do kogo należy ten telefonik z mojego snu…? 

Komentarze

Wczorajszy tekst „Moja hipokryzja” jest mało estetyczny. Nie równo justowany. Od miejsca, w którym cytuję autora artykułu „Woodstock nie dla wszystkich”, dzieje się coś dziwnego: pod napisanymi przeze mnie słowami znajduje się jakieś jasne tło, które sprawia, że tekst wygląda nieładnie. Chciałbym to naprawić, lecz idzie mi opornie – nie wiem, czemu tak się dzieje. Postanawiam, póki co, zostawić to takie, jakie jest.

Muszę powiedzieć, że bardzo mi miło, ponieważ pod ww. tekstem pojawił się pierwszy komentarz, którego autorem jest mój wirtualny znajomy Piotr Olszówka (dla zainteresowanych: po prawej stronie, w aplikacji „Blogi, które czytam”, znajduję się także odnośnik do bloga Piotra – „Królewskie psy. Fantasy z Morrigan w tle”).

Piotr, a także inni czytelnicy mojego bloga, muszą mi wybaczyć, ale nie będę polemizował z tym komentarzem. Jak to się mówi – jestem jeszcze za cienki w uszach. Kiedy tylko przytyję w tym miejscu i moja wiedza wzrośnie, chętnie będę podejmował się dyskusji. A stanie się to już niedługo – taką mam nadzieję. Zresztą jest to proces nieustanny, który cały czas trwa. Tak że, Piotrze, komentuj dalej – będzie mi i jest cały czas bardzo miło. Czekaj na rekontrę (w tym momencie puszczam tak zwane oczko).

Nie sposób nie wspomnieć w tym miejscu o innych komentarzach, które pojawiają się na F.B. Wśród najbardziej aktywnych ostatnimi czasy są dwie kobiety. Renata i Mariola. Renatkę, a właściwie to Renię, znam osobiście, Mariolkę, podobnie jak Piotra, tylko wirtualnie. Osobom, które wymieniłem w tym wpisie, a także wielu innym ludziom, którzy obserwują mojego bloga – dziękują za aktywność.

To by było na tyle. Na tę chwilę kończę i życzę wszystkim udanej niedzieli. 

Moja hipokryzja

Jeśli chodzi o moje postanowienie z dnia 13. sierpnia, to oznajmiam
z przysłowiową – wiadomo dlaczego przysłowiową – ręką na sercu, że postanowienia dotrzymuję, jak to się mówi, twardo, choć nie ukrywam, że miałem już chwile, w których byłem blisko tego, by polec. Mimo wszystko – udało się,
i bardzo mnie to cieszy, bo jeśli chcę być poważnym człowiekiem – a chcę tego całym sercem – moje słowa także powinny, a nawet muszą, być poważne. Być może nie jest to super interesujący temat, ale, jak powiedziałem, a raczej napisałem 13. sierpnia na blogu: będę Was, drodzy Czytelnicy, co najmniej do końca miesiąca męczył wpisowo owym postanowieniem. Mam nadzieję, że mi to wybaczycie. OK., to by było tyle a propos.

Teraz trochę z innej beczki.

Przeczytałem kilka godzin temu na portalu Prokapitalizm.pl (http://prokapitalizm.pl/) ciekawy artykuł zatytułowany „Woodstock nie dla wszystkich” (http://prokapitalizm.pl/woodstock-nie-dla-wszystkich.html#more-17584). Nie będę streszczał ani recenzował (i tak tego nie umiem) owego tekstu,
a dla wszystkich zainteresowanych w poprzednim zdaniu podaję link do całego artykułu.

Autor tekstu był uczestnikiem Przystanku Woodstock. Widział on występ
i przemowy zarówno prezydentów Polski i Niemiec, jak i Biskupa Tadeusza Pieronka, który odpowiadając na pytanie, dlaczego Kościół nie chce zrezygnować
z celibatu skoro tyle księży jest podejrzewanych o kontakty seksualne z kobietami, powiedział bardzo ciekawą rzecz, mianowicie (cytuję autora):  Tak samo można by zrezygnować z instytucji małżeństwa, skoro jest tak wiele zdrad i rozwodów. Wcześniej Bp Pieronek dał do zrozumienia, że tego typu seksualne sytuacje
w Kościele nie są powodem do tego, by rezygnować z celibatu.

Nie jest to do końca moja sprawa, ponieważ nie utożsamiam się całkiem
z Kościołem Rzymsko Katolickim, choć na mszy jestem obecny prawie w każdą niedzielę. Spowiadam się także dosyć często – przynajmniej raz w miesiącu. Jednak, mimo tego, robię wiele rzeczy, które sprzeczne są z doktrynami KRK. Pierwszy mój grzech przeciw Kościołowi jest taki, że na spowiedzi nie mówię księdzu wszystkiego, co według zasad spowiedzi powiedzieć powinienem. Uważam, że nie muszę. Tak, wiem, to głupie. Jestem hipokrytą – zdaję sobie z tego sprawę. Są jednak takie grzechy, z którymi rozliczam się tylko przed Bogiem. Drugi mój grzech przeciwko Kościołowi jest poważniejszy, ponieważ uważam, że KRK nie jest jedyną drogą do Boga i Zbawienia. Według mnie KRK to tylko symbol. Symbol, który może nam pomóc w drodze do doskonałości. Powiedziałem o tym już nieraz. Kościół jest miejscem i sposobem, przez który kształtuję siebie i swój charakter.

Ale wracając do Woodstocku…

Kościół Rzymsko Katolicki funkcjonuje od ok. 2000 lat. Dlatego też dziwią mnie rady niektórych ludzi, bo często są to ludzie, którzy wcale nie utożsamiają się
z Kościołem, a wprost przeciwnie – to Jego adwersarze. Pewnie gdyby nie zasady obowiązujące w Kościele – takie jak właśnie celibat – Kościoła by dziś nie było. Nie przetrwałby tak długo. Więc rady i wskazania niektórych osób, chcących znieść celibat lub pozwolić kobietom na to, by były księżmi – są dla mnie mało zrozumiałe. Choć jest tu we mnie trochę empatii, bo jakiś czas temu miałem podobne postulaty, jak ci ludzie, ale co w tym wszystkim jest najśmieszniejsze – uważałem się wtedy za ateistę. I tym optymistycznym akcentem – że ateistą już nie jestem! – kończę ten wpis.

PS Tak mi się przypomniało…

Wiecie, kim jest ateista?

Kimś, kto walczy z czymś, czego według niego nie ma.

Tak, wiem, trochę to uproszczone, ale coś w tym jest, prawda? Dobrej Nocy!

                                                                                                               

Trochę zazdroszczę

Wspomniałem coś tam wczoraj o zawojowaniu świata. Nie udało mi się nawet lekko liznąć tego tematu. Jest on jak rzeka. Długi, niewyczerpany. Każdy może mieć
w kwestii wojowania świata swoje własne zdanie. Mam je i ja. Każdy może się z tym zdaniem nie zgadzać. Gdy wczoraj odłożyłem pióro (czyt. wyjąłem z ust ołówek, którym klikam w klawiaturę), włączyłem sobie tę oto piosenkę (link): http://www.youtube.com/watch?v=1wYNFfgrXTI&feature=BFa&list=AL94UKMTqg-9A5K8SuV1Xsv4eSZJptYgpc, i pomyślałem, że ten koleś, znaczy Eminem, jest kimś, kto zawojował świat. Na F.B. napisałem, że jest on geniuszem. Możemy twierdzić, że nie robi on rapu (a pseudo-rap), że jest komercyjny, że jest zbyt kontrowersyjny, że tworzy pod publikę, ale nie możemy mu odmówić braku charyzmy. Jego muzyka porusza serca. Ma moc, której możemy pozazdrościć. Przyznaję się, że ja trochę zazdroszczę…

                                                                                                               

O czym marzą piękne kobiety

Znajoma spytała mnie, co znaczy „zawojować świat”. Otóż nie wiem. Mogę się jedynie domyślać. Dam szybki przykład kogoś, kto według mnie zawojował świat. Jest to Jezus Chrystus. Tak, właśnie tak myślę – i pierwszy kto przychodzi mi do głowy, kiedy słyszę o zawojowaniu świata, to właśnie On. Nie chcę tego tłumaczyć. Na pewno nie teraz.

Może podam kolejne przykłady. Sokrates, Arystoteles, Platon. Osoby żyjące bliżej naszych czasów. Einstein, Tesla, Edison. Jest ich mnóstwo. Politycy, filozofowie, teolodzy. Świetnym tu przykładem może być Jan Paweł II.

A co z Hitlerem? Teraz tak pomyślałem o nim. Hitlera – wykluczam. Nie przyczynił się on do rozwoju ludzkości, a wprost przeciwnie. On według mnie nie zawojował świata. To raczej negacja zawojowania świata.

Ale czym właściwie jest zawojowanie świata na swoim podwórku. Jak dla mnie jest to po prostu dobre życie. To przeżycie swojego życia jak najlepiej się potrafi, wykorzystanie w 100% swojego potencjału. Czasem możemy zawojować świat, mimo tego nikt – oprócz osób z bliskiego nam otoczenia – o tym nie usłyszy. Ale to nie jest aż takie ważne. Najważniejsze byśmy żyli i postępowali w zgodzie z nami samymi oraz w zgodzie z prawami natury. Rozwijać się, nie krzywdząc przy tym innych.

Znajoma spytała mnie się także, skąd wiem, o czym marzą piękne wewnętrznie kobiety. Otóż – znów – nie wiem. I znów domyślam się tylko. A i tak jestem pewnie daleki od tego, by się dowiedzieć prawdy na ten temat. Mogę tylko obserwować, analizować, wnioskować. Na pewno nie każda piękna wewnętrznie kobieta marzy o tym samym. Ale wydaje mi się, że mało z nich ma za swój cel główny i szczyt swoich marzeń zawojować tyłkiem świat. Choć może się nie znam… Może się mylę… Może moje myślenie jest błędne, a ja żyję w świecie fantazji. Trudno. Jest w tym świecie całkiem miło, fajnie i przyjemnie!

                                                                                                               

Chłopcy wolą blondynki

Kiedyś zobaczyłem w Internecie wpis, który bardzo mnie zainteresował. To chyba dlatego, że nieco się z nim utożsamiałem. Brzmiał on mniej więcej tak: „chłopcy wolą blondynki, mężczyźni wolą brunetki”. Coś w tym jest – pomyślałem. To fakt, że fenomen blondynek zawsze był dla mnie nie do końca zrozumiały.

Jednak dziś zobaczyłem na F.B. dużo ciekawszy wpis, mianowicie: „chłopcy wolą blondynki, mężczyźni w d*pie mają kolor włosów”. Z tym tekstem utożsamiam się jeszcze bardziej. Być może nie mam w d*pie koloru włosów, ale to, jaki kolor włosów ma kobieta, nie ma większego znaczenia. Widziałem piękne kobiety, które nie miały włosów wcale (na głowie!) albo miały włosy bardzo krótkie. Kolor włosów nie odgrywa tu jakiejś wyjątkowej roli i nie jest wyznacznikiem urody.

Znów zawieje z mojej strony truizmem, ale zawsze piszę to, co myślę. Według mnie w kobiecie najpiękniejsza jest osobowość, charakter, serce, umysł... Znam ładne zewnętrznie kobiety, ale ich wnętrze mi się nie podoba, przez co kobiety te bardzo dużo tracą w moich oczach. Znam także nie-za-ładne zewnętrznie kobiety, które mają piękne wnętrzna – i przez to podobają mi się one.

I jeszcze jedna rzecz a propos d*py i płci pięknej. Nie lubię kobiet, które myślą, że d*pą zawojować można świat. Owszem, jakąś część świata tyłkami zawojować możecie, ale to nigdy nie będzie ten świat, o którym marzą Wasze piękne wewnętrznie koleżanki. To trochę inne pojmowanie znaczenia zwrotu „zawojować świat”. Ale o tym napiszę jeszcze nieraz. Czołem! 

Samodyscyplina, wytrwałość, koncentracja

Trzymam się sztywno postanowienia z dnia 13 sierpnia. Nic nie pisałem przez dwa dni, ponieważ byłem zajęty. Między innymi pracą dla Spółdzielni Socjalnej „KONSTANS”. Nie wspominałem chyba jeszcze o tym na moim blogu, ale pracuję obecnie właśnie
w „KONSTANS”, spółdzielni, którą założyłem wraz z pięcioma koleżankami. Więcej
o naszym społecznym przedsiębiorstwie znajdziecie Państwo tutaj: https://www.facebook.com/pages/Sp%C3%B3%C5%82dzielnia-Socjalna-Konstans/302159106516338?ref=hl. Zachęcam Was serdecznie do polubienia
i udostępnienia na swoim profilu oraz zapraszania swoich znajomych. Będzie mi bardzo miło. Żeby „KONSTANS” funkcjonowało, potrzebni są klienci. Jeśli nie macie Państwo profilu na F.B., to polecam zajrzeć na naszą oficjalną stronę: http://www.konstans.org/.

Wracając do postanowienia, to powtórzę raz jeszcze, że trzymam się go nadal. Wiem, jak ważna jest samodyscyplina i zaparcie. Żeby osiągnąć w życiu zamierzone cele, trzeba żyć w każdej chwili tak, jak najlepiej się umie. Nawet wtedy, a może przede wszystkim wtedy, kiedy nasze samopoczucie jest słabsze, my powinniśmy funkcjonować na 100%. Wiem, że czasem się tak nie da. I proszę mi to wybaczyć, że znów mówię w liczbie mnogiej.

Lekko zbaczając z tematu powiem to, co mówiłem już wiele razy. Nie czuję uprawnienia, by mówić komuś, jak ma żyć. Nigdy nie lubiłem, kiedy mi ktoś prawił rady. Nie lubię tego nadal, choć tych mądrzejszych pouczeń często słucham. Zauważyłem jednak, iż wielu ludzi chce uszczęśliwiać innych na siłę. To takie trochę mierzenie wszystkich swoją miarą. Nie wiem, co oni sobie myślą, bo nie jestem nimi. Ale wnioskuję taką oto rzecz: „ja chcę być taki – to ty też chcesz być taki; ja już jestem taki, a ty chcesz być taki jak ja – więc słuchaj się mnie, mądrzejszego, to też będziesz taki jak ja”. Może to lekko uprościłem. Ale często kiedy słucham ich rad, wydaje mi się, że właśnie w ten sposób myślą.

To teraz im odpowiem: „ja nie chcę być taki, jak ty; chcę być sobą, mam inne priorytety; też będę miał piękny dom i elegancki samochód, ale nie jest to mój cel główny, a tylko jeden ze środków, za pomocą którego go osiągnę”.

W ten oto sposób wróciłem do postanowienia. Wiem, że jeśli chcę osiągnąć swój cel główny, muszę żyć jak najlepiej tylko umiem. Aby tak żyć, muszę trzymać się postanowień. Samodyscyplina, wytrwałość, koncentracja – to cechy, które muszę
w sobie pielęgnować i uskuteczniać. Bez nich, jak to się mówi – przysłowiowa lipa.

Nie zawsze da się żyć na 100%. Wiadomo, jak to  życiu, są gorsze chwile. Jednak dobrze, jeśli tych gorszych chwil jest jak najmniej. A kiedy się pojawiają – trzeba je przetrwać. Nie można im ulegać. Czasem przychodzą chmury, jednak trzeba pamiętać o tym, że pod chmurami jest słońce. Co by się nie działo, jaka to ulewa by nie przyszła, pod chmurami czeka słońce. Czeka po to, by móc znów dla nas zaświecić.

Pisałbym jeszcze długo. Przyszedł jednak czas, by wziąć się za pracę. Jutro na godzinę 13:00 będę w siedzibie „KONSTANS”. Może kiedyś mnie tam odwiedzicie…? Miłego wieczorku od Wieczorka!

Zaczynamy!!

Zaczynam swoje kolejne postanowienie. Znów mówię o tym publicznie, by się uwiarygodnić i mieć do tego większą motywację. Nie będzie łatwo. Ale muszę wreszcie wygrać. Nie ma wyjścia. To jest konieczne. Co najmniej do końca sierpnia będę Was gnębił tym postanowieniem. A więc zaczynam!

                                                                                                                

Miłe gesty

Wczoraj, kiedy szedłem przez Aleksandrów, spotkałem znajomego, który powiedział mi, że po moich facebookowych postach widać, że zmieniam się na lepsze. Mniej w nich chaotyczności – mówił – więcej ważysz słowa. Oczywiście cytuję z pamięci.

To bardzo miło, że ktoś to widzi. Zmianę, która niewątpliwe we mnie następuje. Ale czy aby na tym nie polega życie? Na zmianach, ulepszaniu, poprawianiu tego, co w nas nie jest doskonałe. Zmieniam się pewnie nie tylko ja, a każdy z nas. Dobrze jednak jest słyszeć tego potwierdzenie, które nas umacnia. Mój znajomy też przeszedł pewną metamorfozę. Jak sam powiedział – dba o siebie. I było to widać!

A dziś dostałem miłą niespodziankę. Na moją skrzynkę mailową przyszedł bardzo pozytywny list od osoby, której osobiście nie znam, a która, jak sama powiedziała, często widuje mnie w Aleksandrowie. Być może i ja ją widuję, ale nie wiem, że to właśnie ta osoba. Nie będę cytował tego listy. Ale jestem nim wielce miło zaskoczony. Osoba ta przyznała się, że czytuje też mojego bloga, także być może ten wpis przeczyta. Mam nadzieję, że nie zdradziłem tu niechybnie jakiejś tajemnicy owej korespondencji… Jeśli tak, proszę dać mi znak, a zaraz to naprawię!

Te dwa wydarzenia, o których powiedziałem wyżej, to dowody na to, że w życiu warto robić swoje. Iść nieustannie do przodu. Mimo tego, że nie zawsze jest z górki, a często jest pod nią. Nie zawsze jest łatwo i przyjemnie, ale czy aby w tym nie tkwi esencja życia, by mierzyć się z kolejnymi przeszkodami? Na swojej drodze nie raz spotkamy ludzi, którym coś w nas podobać się nie będzie. Ale spotkamy też osoby, które docenią w nas to, co dobre. Osoby, które podejdą do nas na ulicy i powiedzą coś miłego. Napiszą pozytywnego maila. To są właśnie piękne chwile, dla których warto żyć!

Czasem nie będą to bynajmniej słowa. Nie będzie to mail. A będzie to zwykły – niezwykły! – uśmiech drugiej osoby. Poklepanie po plecach, serdeczny uścisk dłoni lub jakiś inny miły gest…

To musi być silna decyzja

Zastanawiam się poważnie nad tym, czy aby nie ruszyć z nowym, poważnym blogiem. Ten, jak już wspomniałem, to forma pamiętnika – choć to nie do końca prawda. Jest to raczej dzienniko-pamiętnik, choć też to prawdą do końca nie będzie. Nie piszę tu codziennie. Nie piszę tu regularnie. Nie publikuję tu także wszystkiego, co napiszę. Wiele rzeczy, które pisuję, nie ogląda nigdy światła dziennego, a jest pisanych to tzw. szuflady. Może to i dobrze. Pisarzem nie jestem, więc lepiej nie chwalić się wszystkim. A to, czym się „chwalę”, także nie jest niczym wielkim. Powiem to po raz enty. I ten blog taki jest. Jaki? Taki zwykły. Nic ciekawego tu nie ma. Ale myśl o tym, by założyć trochę bardziej poważny, nie daje mi spokoju. Taki blog, w którym publikować będę tylko przemyślane teksty… Hm, tak, to niezły pomysł… Trzeba to tylko głęboko przemyśleć. Bo jak już ruszę z nowym blogiem, to będę musiał być konsekwentny. I trzymać się tematyki, i publikować regularnie. To musi być silna, konkretna decyzja!

Nie jesteś sam

Choć głowę tak często mam w chmurach, nogi zawsze muszę mieć na ziemi. Nie ma wyjścia. Wolno się zapominać, ale tylko do pewnej granicy. Jest granica, której przekraczać nie wolno, bo inaczej stracić można panowanie nad swoim życiem. Człowiek został stworzony na podobieństwo Boga. Tym się różni od zwierząt, że potrafi wybierać. Te wybory nie zawsze są dobre. Ale dzięki temu, że człowiek nie jest zwierzęciem, może i powinien uczyć się na błędach. To jest piękne, że możemy wybierać. I nie jesteśmy żadnym przypadkiem. Jesteśmy ludźmi! Mamy wpływ na swoje życie. Na pewno jest on w jakiś sposób ograniczony. Jednak mamy dużą decyzyjność. I korzystajmy z tego, wybierajmy dobrze. Zresztą: nie mam prawa prawić Wam rad. Róbcie, co chcecie, to Wasze życie. Pamiętajcie jednak, że nie jesteście sami. 

Nie z tego świata

Mam czasem dziwne wrażenie, jakbym był nie z tego świata…

Jeśli miewasz podobnie, wiedz, że nie jesteś sam, masz brata…

Ty, siostro, też kiedy znów poczujesz się źle, wyobcowana…

Przypomnij sobie, że na tym świecie nie jesteś całkiem sama… 

Czy to prawda, że Prawda nie istnieje?

- Czy to prawda, że Prawda nie istnieje? – spytał mądry Filozof.

- Tak, to prawda – odpowiedział jego kompan, równie mądry, jak on.

Jeśli Prawda nie istnieje, znaczy, iż prawdą jest, że jej nie ma. Wniosek z tego taki, że jednak ona istnieje. Nieprawdą jest, że Prawdy nie ma.

Takie wieczorne nie za mądre refleksje, kompletnie bez polotu. 

Wiara czyni cuda

„Bo zaprawdę, powiadam wam: Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze: Przesuń się stąd tam!, a przesunie się. I nic niemożliwego nie będzie dla was.”

(Ewangelia św. Mateusza, 17,20, Biblia Tysiąclecia)

To jeden z najlepszych biblijnych cytatów. Jakże on prawdziwy jest! Silna wiara potrafi czynić cuda. Ludzie, którzy się o tym przekonali, na pewno utożsamiają się z owym cytatem. Bo kiedy pomyślimy głęboko nad tematem wiary, uświadomimy sobie, że niemal wszystko się do niej sprowadza. Jeśli wierzysz, że potrafisz – masz rację; jeśli wierzysz, że nie potrafisz – także masz rację. Wierzę w Boga. Ale są ludzie, którzy w Niego nie wierzą. A czy to nie jest tak, że oni także wierzą, ale w to, że Boga nie ma? Ktoś mógłby tu powiedzieć, że może to ja nie wierzę w to, że Boga nie ma. Ale tutaj chyba za mocno wchodzimy w ten temat. Jakby nie było – wszystko sprowadza się do wiary. Ja w to wierzę! 

Nie jestem bloggerem

Do życia podchodzę bardzo poważnie. Dystans za to mam, ale do swojej powagi. Podobnie jest z tym blogiem. Jest on bardzo poważny, jednak nie jest profesjonalny. Nie śmiem się nawet porównywać z innymi bloggerami. Kiedy zaczynałem pisać na Onecie, nie myślałem nawet, że kiedyś będę miał 500 postów, a właśnie teraz zbliżam się do tej liczby. Właściwie to już ją przekroczyłem, a to dlatego, że kiedy przenosiłem bloga z Onetu tutaj, w ponad 30 postach zamknąłem po kilka wpisów na raz. Można to sprawdzić, cofając się w moich blogowych publikacjach. Posty są różne. Jedne dłuższe, inne bardzo krótkie. Jedne bardziej poważnie, inne mniej. Na pewno wśród nich można znaleźć kilka takich, które można określić, że są w miarę profesjonalne, ale większość z nich to po prostu moje zapiski. Kiedy zaczynałem blogować na Onecie, nie potrafiłem stworzyć poprawnego gramatycznie zdania. To także można sprawdzić, wracając do moich pierwszych postów. Najlepiej to zrobić, przeglądając moje kopie z Onetu. Nie uważam się za profesjonalnego bloggera i nigdy nie uważałem. Choć miałem czas, kiedy chciałem iść w tę stronę. Kiedy poczuję, że chcę być profesjonalnym bloggerem, założę kolejny, trzeci już, blog i zacznę blogować na bardzo poważnie. Póki co, nadal tworzyć będę moje amatorskie zapiski… 

Poranny uśmiech

Kiedy człowiek budzi się rano, nie zawsze, nie za każdym razem ma taki humor, jaki chciałby mieć. Gdy wczorajszy dzień nie należał do najlżejszych, nie był łatwy, poranek często też lekkim i łatwym nie będzie. Zdarzyć się może, że człowiek obudzi się z ciężką i bolącą głową. Nie jest to przyjemne.

Dzień może zacząć się zupełnie inaczej – pozytywnie, z radością w sercu – kiedy kładziemy się spać z uśmiechem na twarzy i z pięknymi myślami w głowie. Podobieństwa się przyciągają. Człowiek, który myśli o rzeczach dobrych i robi to permanentnie, przyciąga do siebie więcej takich myśli – dzięki czemu jego życie także się polepsza.

Entuzjazm przyciąga entuzjazm. Budząc się rano z entuzjazmem w sercu i w duszy,  mamy więcej chęci do życia. Kiedy wiemy, po co żyjemy, mamy cel, który pragniemy zrealizować, i połączymy to wszystko entuzjazmem, ranek obudzi nas pełnych zapału.

I właśnie tego entuzjazmu Wam życzę. Aby każdy dzień był piękny… Wyjątkowo piękny! 

Róża i książka

Róża to symbol delikatności, piękna, kruchości. To symbol uczucia, emocji. Róża to symbol miłości i przyjaźni. Książka to symbol mądrości, hardości, siły. To symbol wiedzy. To symbol inteligencji i błyskotliwości. Róża i książka to świetne połączenie. Czytaj, ucz się, zdobywaj wiedzę. Kochaj, szanuj, miej sprzymierzeńców w innych ludziach. Wspieraj przyjaciół. By życie uczynić jak najbardziej pięknym. Dla siebie i całego świata. To czasem nie jest łatwe. Ale, jak to powiedział ktoś mądry: ludzi z charakterem pociąga to co jest trudne, ponieważ dopiero w zmaganiach z przeciwnościami potrafią oni uświadomić sobie swój własny potencjał.

Starszy Pan sprzedający gazety

Pierwszy raz spotkałem tego Pana bodajże 2 lata temu. Sprzedawał gazety na Placu Wolności w Łodzi, zaraz przy wejściu na ulicę Nowomiejską. Myśląc o tym Panu i o tym, jak go spotkałem mam w głowie – właśnie w tej chwili – mnóstwo skojarzeń.

Kiedy myślę o tym Panu i piszę te słowa, przypominają mi się ludzie, których poznałem 2 lata temu latem (nie jestem pewny czy oby to na pewno dwa lata, czy może nie trzy… ale raczej dwa). To właśnie wtedy, a było to podczas szkoleń z grafiki komputerowej, poznałem młodego Mężczyznę, którego fascynowała postać Maurycego Beniowskiego.

Ów Mężczyzna, którego bardzo polubiłem, interesował się mocno polityką. Pamiętam, jak dyskutował z innymi członkami szkolenia, a najbardziej z prowadzącym. To właśnie wtedy spojrzałem na politykę z innej strony. Wyłączyłem TVN, odłożyłem na bok, a potem wyrzuciłem do kosza Gazetę Wyborczą, wyszedłem ze szkolenia i na dole, zaraz przy wejściu na ulicę Nowomiejską, kupiłem u starszego Pana „Gazetę Polską”.

Spytałem razu pewnego tego Pana, która gazeta jest najlepsza (chodziło mi o to, która jest najbardziej rzetelna), a On odpowiedział, że wszystkie są dobre. Miał wtedy minę – prawie nigdy nie schodziła mu ona z twarzy – jakby wiedział coś więcej. Taki lekki uśmieszek. Jakby był świadom czegoś, czego zwykły zjadacz chleba nie wie. I nie myślę tu tylko o gazetach, ale o Jego podejściu do życia. Ta mina zawsze mnie intrygowała.

Dziś już nie czytam GP, a jeśli już, to przypadkiem, choć gdybym miał wybierać między nią, a GW, oczywiście wybrałbym, bez zastanowienia, tę pierwszą. Myślę, właśnie dziś tak myślę, że to trochę jakby ta sama strona, że ponad nimi istnieje jeszcze coś, co nie utożsamia się ani z GP, ani z GW, choć do jednej z opcji może mieć trochę bliżej.

Pisałbym dalej, bo myśląc o tym Panu, skojarzeń mam mnóstwo, jednak czuję, że sen zaczyna mnie powoli opanowywać, czy też opanowywać powoli – co chyba widać. Kończę mój wpis trochę smutno. Rok temu latem widziałem tego Pana, jak sprzedawał swoje gazety, nawet nabyłem u Niego jedną. W tym roku, niestety, coś Go nie widać. Mam tylko nadzieję, że u Niego wszystko w porządku, że ma się dobrze.

Guernica, Pan Tadeusz i Krucyfiks w moczu

Spotkałem dziś znajomą. Nie powiem – lubię ją, szczególnie cenię za inteligencję, którą niewątpliwie posiada. Jechaliśmy razem autobusem, potem tramwajem, więc mieliśmy okazję i trochę czasu, aby porozmawiać.

Dyskutowaliśmy o różnych sprawach. Aż zeszliśmy wreszcie na temat, który podobnie intryguje nas obojga.

Zaczęło się od Pablo Picasso. A właściwie to od Madrytu, bo tam znajduje się Guernica, słynny obraz malarza. Znajoma w tym roku wybiera się na wakacje do Hiszpanii. Wyznała, że nie omieszka odwiedzić Muzeum Królowej Zofii, gdzie znajduje się znane dzieło, którego zdjęcie umieściłem na górze wpisu.

I tak od Guernicy niechybnie przeszliśmy do… symboliki? Nie jestem specjalistą w tej dziedzinie, ale myślę, że słowo symbolika będzie tu odpowiednie. Jeśli piszę głupoty i wychodzę na ignoranta, trudno, ale proszę mi to wybaczyć.

Wspomniałem mojej znajomej o innej mojej znajomej, która zajmuje się malarstwem. Powiedziałem, że znajoma malarka namalowała kiedyś kółko i kreskę, twierdząc, że jest to wyższa szkoła malarstwa. Dodałem oczywiście, że znajoma ta ma świetne pojęcie
o malowaniu, bo to widziałem. Że potrafi malować rzeczy realistyczne, że wie, jak to robić. Przynajmniej takie wyciągnąłem wnioski, kiedy widziałem jej rysunki – ja, nie-znawca tematu.

Potem przeszliśmy w dział literatury. Zastanawialiśmy się, jak to jest, że geniusz napisze epopeje narodową składającą się z dwunastu ksiąg pisanych wierszem – trzynastozgłoskowym aleksandrynem polskim, a inny stworzy niby wiersz dwu-wersowy, bez ładu i składu, na pierwszy rzut oka mówiący o niczym – i ten ktoś także nazwany zostaje geniuszem. To nic, że kiedy pisał swoje dzieło, nie miał górnolotnych myśli – znawcy tematu doszukują się w tym dwóch wersach arcygeniuszu, domalowują mu swoją własną, od teraz uznawaną za jedyną prawdziwą interpretację.

A co z twórcą, który, jak Andreas Serrano, fotografuje krucyfiks zanurzony w moczu, twierdząc, że to dzieło artystyczne? Na koniec, tak na osłodę, cytat (źródło: http://www.swiatobrazu.pl/fotografia-andresa-serrano-przedstawiajaca-krucyfiks-w-moczu-zniszczona-23250.html): Po niedzielnym incydencie, wskutek którego „Piss Christ” autorstwa Andresa Serrano został zniszczony, wystawę zamknięto. Jak informuje TVN24, w niedzielę dwie osoby weszły na wystawę jak zwykli zwiedzający, po czym jedna z nich rozbiła młotkiem pleksiglas ochraniający zdjęcie Amerykanina, a druga przedziurawiła fotografię ostrym narzędziem. Zniszczeniu uległa również druga praca Serrano, zatytułowana „Siostra Joanna Miriam”.