Zazdrość

Zielonooki potwór

Przyszedł do mnie w nocy

Wpadł przez komina otwór

Jak wystrzelony z procy

Na brzegu usiadł łoża

I chwycił mnie za szyję

A w sercu wzniecił pożar

Zazdrości tej niemiłej 

J.W.Goethe - trzy cytaty na dobranoc

Nie trzeba pisać wierszy ani sztuk teatralnych, żeby być twórcą: istnieje również twórczość czynów, która niejednokrotnie stoi znacznie wyżej.

Biorąc pod uwagę wszystkie akty tworzenia, odkrywa się jedną elementarną prawdę: gdy się czemuś prawdziwie poświęcamy, wspiera nas opatrzność.

Cokolwiek zamierzasz zrobić, o czymkolwiek marzysz, zacznij działać. Śmiałość zawiera w sobie geniusz, siłę i magię.

— Johann Wolfgang Goethe

Przyjaźń i Wisława

Nie znałem twórczości Wisławy Szymborskiej. Nie czytałem nigdy, poza wczoraj – i jednym wcześniejszym wyjątkiem – Jej wierszy. Wczoraj umarła, odeszła z tego świata, także kilka Jej utworów wierszowanych, publikowanych przez moich internetowych znajomych, przypadkiem „trafiło w moje ręce”. No i parę z nich przeczytałem.

Nie interesuje mnie w tym momencie, i nie interesowała wcześniej, Jej działalność polityczna, jeśli w ogóle takową miała. To teraz ważne nie jest. Wspominam tu o tej Pani, ponieważ wiem, że bardzo lubiła Ją, a raczej Jej twórczość, moja Przyjaciółka.

Dostałem od mojej Przyjaciółki dnia pewnego wiersz Wisławy Szymborskiej. Utwór ten, wydrukowany na kartce, wisiał kilka miesięcy na mojej tablicy korkowej, po lewej stronie od fotela, na którym teraz właśnie siedzę. Niestety, ów utwór pewnego dnia został z tej ściany zdjęty i, niestety, wyrzucony, a raczej spalony w piecu. Nie, to nie dlatego, że się wkurzyłem na utwór czy Panią Szymborską. Nie zdenerwowałem się także na moją Przyjaciółkę. Czemu tak się stało i kartka z wierszem Szymborskiej spłonęła? Powód był bardzo prozaiczny, jednak nie będę tu go roztrząsał. Zaznaczę jeszcze, że nie brakowało mi wtedy innych materiałów do palenia…

Próbowałem znaleźć ten wiersz w Internecie. Nie udało mi się jednak. Trudno. Muszę zgłosić się do Przyjaciółki. Zapewne gdzieś go ma. Tak więc w dniu śmierci poetki przypomniałem sobie o tym, jak ważna jest przyjaźń. Przyjaźń, której wcześniej, kilka lat temu, nie doceniałem. Moja Przyjaciółka, z którą widuję się nie często, będzie już moją Przyjaciółką. Według mnie przyjacielem nie jest ten, z którym widujesz się każdego dnia i gadasz o głupotach, lecz ten, na którego – mimo tego, że widujesz go rzadko – zawsze możesz liczyć. Ale ważniejsze jest, że to On może zawsze liczyć na ciebie.

Brak mi pokory (wersja druga, lekko poprawiona)

Często brak mi pokory

Do pychy jestem skory

Strugam się na boga

Czuję jak faworyt

Chcę być na podium

Czuć smak zwycięstwa

Wygrana to opium

Ona mnie nakręca

Jest jak kobieta

Która zna swoją wartość

Nie idzie z każdym

Imponuje jej hardość

Umysłu otwartość

Plus silna wola

Albo bierzesz ją całą

Albo nie wstajesz z kolan

Chcę być najlepszy

Bez kompromisu

Dyrygent orkiestry

W czasach kryzysu

W dniach prosperity

Zbierać zaszczyty

Jak król na tronie

Głowa w koronie

Bo dzisiaj do mnie

Ten świat należy

Gdy się zapomnę

Zaczynam w to wierzyć

Brak mi pokory

Często brak mi pokory

Do pychy jestem skory

Strugam się na boga

Czuję jak faworyt

Chcę być na podium

Czuć smak zwycięstwa

Wygrana to opium

Ona mnie nakręca

Jest jak kobieta

Która zna swoją wartość

Nie idzie z każdym

Imponuje jej hardość

Umysłu otwartość

Plus silna wola

Albo bierzesz ją całą

Albo nie wstajesz z kolan

Chcę być najlepszy

Bez kompromisu

Dyrygent orkiestry

W czasach kryzysu

W dniach prosperity

Zbierać zaszczyty

Jak król na tronie

Głowa w koronie

Bo dzisiaj do mnie

Należy świat

Gdy się zapomnę

Mam właśnie tak

Jeśli wierzysz w siebie mocno

Jeśli wierzysz w siebie mocno

To masz w sobie wielką siłę

Wtedy jesteś jak alchemik

Co zamienia każdą chwilę

W najpiękniejsze, szczere złoto

I z wyrytym w sercu motto

Życie, kocham Cię nad życie

Czoła stawiasz wciąż kłopotom 

Droga

„Dwie drogi rozchodziły się w żółtym lesie. Żal, że nie

mogłem przebyć obu – Samotny wędrowiec, którego w

świat niesie. Wpatrywałem się w pierwszą, stojąc u jej

progu, Jak skręca w oddali i w poszyciu znika.

Wybrałem tę drugą, gdyż chęć nieodparta, Słuszność

decyzji motywowała, Jakby chciała być przeze mnie

przetarta, Choć od pierwszej się nie odróżniała, A obie

były wytyczone.

Tamtego ranka wyglądały na podobne. Nie było śladów

żadnego człowieka. Na pierwszą powrócę – rzuciłem na

odchodne Wiedząc, jak droga potrafi być daleka.

Wątpiłem jednak, czy powinienem powrócić.

Nieraz mnie to wspomnienie poniesie, Gdy będę

rozważał drogę obraną. Dwie drogi rozchodziły się w

lesie, A ja? Ja obrałem tę mniej uczęszczaną. I to właśnie

wszystko odmieniło.”

Robert Frost (1916 r.)